Nazlı Birsen Arslan’ın hayatı, 2026 yılının başında babasına konulan karaciğer kanseri teşhisiyle köklü bir değişim yaşadı. Uzun süren donör arayışları ve hastane işlemleri, Alanya ve İstanbul arasında geçen zorlu bir süreci beraberinde getirdi. Arslan, babasına karaciğerini verebilmek için çaba sarf ederken, Malatya’dan gelen umut verici haber, aile için yeni bir umut kapısı açtı. İnönü Üniversitesi Turgut Özal Tıp Merkezi’nde uygulanan çapraz karaciğer nakli yöntemi, tıbben uyumsuz hasta-donör çiftlerini başka ailelerle eşleştirerek nakil şansını artırıyor. Haziran ayında dünyada ilk kez 8’li çapraz karaciğer naklinin gerçekleştirildiği merkezde, bu kez üç aileyi kapsayan 3’lü çapraz nakil için hazırlık yapıldı.
Ameliyat sürecinin ardından Nazlı Birsen Arslan yoğun bakımdan çıkmayı başardı. Babası da bir gün sonra yoğun bakımdan ayrıldı. Ancak Arslan için asıl unutulmaz an, yoğun bakımdaki son sabah yaşandı. Kapının açılmasıyla karşısına 7 yaşındaki Ecrin getirildi. Ecrin, Arslan’ın karaciğerinden alınan parçayla hayata yeniden tutunuyordu. Arslan, küçük kıza “Nasıl hissediyorsun?” diye sordu. Ecrin ise neşeyle “İyiyim” yanıtını verdi. Arslan, “Korkma, daha da iyi olacaksın” diyerek onu teselli etti. Ecrin’in ailesinin aylar boyunca donör arayışında bulunduğu ancak uygun birini bulamadığı öğrenildi. Umutların tükendiği anda gelen telefon, iki ailenin hayatını birbirine bağladı. Ecrin’in annesi, ameliyat sırasında Arslan’ın ailesini arayarak “Kızın, kızıma can oldu” diyerek duygusal anlar yaşadı.
Nazlı Birsen Arslan’ın himayesindeki diğer kişi ise Yaprak Kilit oldu. Arslan, ameliyat sabahı asansörde Yaprak ile karşılaştı ve onu ilk kez gördü. Yaprak, Arslan’ın babasına kendi karaciğerinden bir parça verecekti. Arslan, aylarca donör aradığı günleri düşündü. Bir yanda kendi karaciğerinden alınan parçayla hayata tutunan Ecrin, diğer yanda ise tanımadığı bir kadının babasına hayat vermesi vardı. Arslan, bir zamanlar “Bunu ancak aile için yapabilirim” diye düşündüğü günlerin ardından, birbirini tanımayan insanların da birbirinin ailesi olabileceğini fark etti. Ayrıca Yaprak Kilit’in babasına Ecrin’in babasının donör olduğu da ortaya çıktı.
Karaciğer naklinde canlı vericiler önemli bir kaynak oluştururken, çapraz nakil sistemi, uygun donör bulamayan hastalar için yeni bir fırsat sunuyor. Bir hastanın yakınıyla uyumsuz olan donör, başka bir hasta ile uyumluysa, bu zincirin bir parçası haline geliyor. Böylelikle tek bir ailede bulunamayan çözüm, başka ailelerin gönüllülüğüyle mümkün hale geliyor. Malatya’daki operasyonlar, tıbbi başarıların yanı sıra organ bağışının ve gönüllü vericiliğin önemini bir kez daha gözler önüne serdi. Nazlı Birsen Arslan’ın hikâyesi ise bu tıbbi kavramların ötesinde, bir çocuğun yeniden yaşayabilmesi, bir babanın hayata tutunabilmesi ve üç ailenin ikinci bir şans bulabilmesi anlamına geliyor. Arslan, yaşadıklarını “Birbirini hiç tanımayan bu insanların birbirine verdiği bu ikinci şansın hepimize güzellikler getirmesini diliyorum” sözleriyle noktaladı.
