Avrupa'nın dil ve genetik yapısını değiştiren önemli bir araştırma yayımlandı. Nature dergisinde yer alan çalışmada, 4 bin 700'den fazla antik genom incelenerek Cermen ve Kelt dillerinin kökeni ile binlerce yıl önceki göç yolları hakkında yeni bilgiler elde edildi.
Araştırmacılar, yaklaşık 4 bin yıl önce Baltık bölgesinden İsveç'e göç eden bilinmeyen bir nüfus topluluğunu tespit etti. Antik DNA verileri, bu genetik soyun İskandinavya'dan başlayarak Orta, Güney ve Batı Avrupa'ya ve ardından Britanya Adaları'na yayıldığını gösterdi.
Bu kitlesel nüfus hareketinin, ilk rün yazıtlarının ortaya çıktığı ve erken Cermen dillerinin şekillendiği dönemle tam bir uyum içinde olduğu belirlendi. Analizler, Britanya'daki Anglo-Sakson topluluklarında bu genetik imzanın baskın olduğunu ve Eski İngilizcenin temelini atan toplulukların bu göç dalgasıyla adaya ulaştığını doğruladı.
Araştırma, Kelt dillerinin kökeni hakkında tarihsel dilbilimciler arasında süregelen tartışmalara da ışık tuttu. Elde edilen genetik veriler, yaklaşık 2 bin 800 yıl önce Doğu-Orta Avrupa kökenli bir nüfusun Batı Avrupa ve Britanya'ya hareket ettiğini ortaya koydu. Bu bulgular, Kelt kültürü ve dilinin yayılımının, Doğu Avrupa kaynaklı genetik göçle bağlantılı olduğunu gösterdi.
Ayrıca, Cermen dillerinin yayılmasının ardından Almanya'dan İskandinavya'ya doğru gerçekleşen bir "tersine göç" olduğu da belirlendi. Bilim insanları, bu genetik dönüşümün, modern İskandinav dillerinin atası olan Eski Nors dilinin ortaya çıkışı ve Viking kültürünün yükselişiyle birebir örtüştüğünü kaydetti.
Uzmanlar, elde edilen geniş çaplı genom veri tabanının insanlık tarihindeki büyük dilsel dönüşümleri biyolojik kanıtlarla desteklediğini, ancak kültürel dil değişimlerinin genetik yapılara etkisini anlamak için daha fazla araştırmaya ihtiyaç duyulduğunu vurguladı.
